Een afgezegd plan
...en voelen hoe mijn hele dag in elkaar zakt omdat ik er in mijn hoofd al volledig naartoe leefde.
RSD, ADHD & relationships, in real life
Als een klein moment in je relatie ineens allesbehalve klein voelt.
Ik deel hoe RSD er bij mij écht uitziet. De paniek, de gedachten, de berichten die ik beter niet verstuur, én wat mij stilaan helpt om er anders mee om te gaan.
Lees mijn verhaal ↓Gratis RSD Emergency Kitcoming soon
What you feel is real
Vier uur geen antwoord. En mijn brein heeft al een volledig verhaal geschreven.
Misschien ken jij dat ook. Je wéét dat iemand gewoon bezig kan zijn. Je weet dat een afgezegd plan niet automatisch betekent dat iemand je niet wil zien. Je weet dat één droge “oké” niet het einde van je relatie betekent.
En toch...
Je voelt die doef. Je maag draait. Je aandacht vernauwt. Je krijgt niets meer gedaan. Je kijkt nog eens naar je telefoon. En nog eens. Je herleest het laatste gesprek.
Was hij daar al anders? Heb jij iets verkeerd gezegd? Is er iets veranderd?
En ergens onderweg ben je niet meer gewoon teleurgesteld.
Je bent bang om iemand kwijt te raken.
Terwijl er misschien nog helemaal niets gebeurd is.
Dat stuk. Dáár wil ik het over hebben.
Hi, ik ben Sofie
Ik dacht jarenlang dat ik gewoon te gevoelig was.
Ik kreeg mijn ADHD-diagnose pas op mijn 36ste. Tot dan wist ik niet waarom relaties soms zó'n extreme versie van mij naar boven konden halen.
- Waarom ik als single prima mijn leven kon leiden en verliefd worden ineens overal het volume opendraaide.
- Waarom teleurstelling soms als afwijzing voelde.
- Waarom onzekerheid bijna fysiek pijn kon doen.
- Waarom ik na een conflict niet gewoon kon denken: we praten morgen wel.
- En waarom ik soms berichten stuurde waarvan ik een paar uur later dacht:
Sofie. WHY.
Ik zag alleen mijn reactie. Ik begreep het mechanisme erachter niet.
Mijn diagnose veranderde dat.
Niet doordat mijn emoties ineens verdwenen, trust me, absoluut niet, maar doordat ik eindelijk kon beginnen herkennen wat er gebeurde.
Oh. Ik zit erin.
En die herkenning geeft me tegenwoordig soms nét genoeg tijd om niet onmiddellijk te doen wat mijn brein van me vraagt.
RSD is bij mij niet gewoon “bang zijn voor afwijzing”.
Het is...
Vier uur stilte
...en twintig rationele verklaringen kunnen bedenken terwijl mijn lichaam tóch denkt dat er iets mis is.
Eén andere toon
...en ineens terugscrollen om te zoeken wanneer het exact veranderd is.
Een conflict
...en vooral niet kunnen verdragen dat ik niet weet wanneer we elkaar weer spreken.
Veertien alinea's typen
...omdat alles in mij zegt dat ik NU moet uitleggen hoe hard dit mij raakt.
Eén pijnlijk moment
...en tijdelijk bijna vergeten hoeveel mooie momenten er daarnaast bestaan.
En het moeilijkste?
Op het moment zelf voelt het allemaal volkomen logisch.
Still figuring this out
Ik probeer RSD niet meer weg te krijgen.
Ik probeer steeds vaker iets anders: tijd zetten tussen wat ik voel en wat ik doe. Ik schrijf dat bericht soms nog steeds. Ik stuur het alleen niet altijd meer.
Ik probeer eerst te zien: wat is er écht gebeurd en wat heeft mijn brein ondertussen ingevuld? Ik heb letterlijk foto's op mijn telefoon die mij op slechte momenten herinneren aan de rest van mijn relatie.
Ik praat. Veel. Soms tegen iemand die ik vertrouw. Soms tegen ChatGPT. Als mijn eerste golf maar ergens heen kan zonder dat elke gedachte meteen bij mijn partner terechtkomt.
En ik begin te begrijpen dat ik soms helemaal geen uren reassurance nodig heb. Dikwijls heb ik vooral duidelijkheid nodig.
Dat zijn geen magische oplossingen. Ik raak nog steeds getriggerd.
Ik leer alleen steeds beter wat ik kan doen wanneer het gebeurt.
Even proberen?
Wil je nu iets sturen?
Druk op de knop, wacht 60 seconden en kijk daarna nog eens naar wat je wou sturen.
For when you're in it right now
Zit je nu midden in zo'n RSD-piek?
Je hebt al twintig keer je telefoon vastgepakt. Je wilt sturen. Of je hebt het bericht zelfs al geschreven. Je hoofd wil NU weten wat dit betekent en je krijgt jezelf met geen mogelijkheid zover om gewoon “even afleiding te zoeken”.
I know.
Daarom heb ik de RSD Emergency Kit gemaakt. Een gratis werkboekje die je juist kunt openen terwijl je erin zit.
Om die eerste golf ergens kwijt te kunnen. Om even uit elkaar te trekken wat je weet en waar je bang voor bent. Om je lijf wat tijd te geven. En vooral: om niet automatisch vanuit je pijnlijkste minuten te reageren.
RSD Emergency Kit
Voor wanneer afwijzing, stilte of teleurstelling ineens véél te hard binnenkomt.
GRATIS NOODPAKKET
Maar het gaat niet alleen over mij.
Misschien herken jij jezelf ondertussen ook een beetje in mij. Misschien heb jij ook al gedacht:
- ?Waarom kan ik niet gewoon wachten?
- ?Waarom raakt dit mij zoveel harder dan andere mensen?
- ?Waarom weet ik rationeel dat mijn reactie groot is en kan ik ze tóch niet uitzetten?
- ?Waarom word ik juist bij iemand van wie ik zoveel hou zo ontzettend bang?
- ?Waarom heb ik dat bericht in godsnaam gestuurd?
Ik heb mezelf die vragen héél veel gesteld. En ik wil hier ook de kanten van RSD laten zien die achteraf niet zo mooi klinken. De schaamte. Het opnieuw lezen van je eigen berichten. Het besef dat je verbinding probeerde te krijgen en ondertussen net afstand creëerde. Het schuldgevoel wanneer de storm weer voorbij is.
Maar óók het moment waarop je voor het eerst een trigger voelt en denkt:
wacht. Ik hoef hier misschien nog niets mee te doen.
Of wanneer je een paar uur later beseft:
Holy shit. Ik heb het niet gestuurd.
Dat lijkt misschien klein. Voor mij is dat groei. En misschien kunnen we daar met heel veel vrouwen samen wat minder alleen in zijn.
From my head to your screen
Wat ik onderweg leer, deel ik.
- 01
Mijn slechtste berichten voelen altijd als mijn meest noodzakelijke berichten.
- 02
Ik dacht dat ik méér contact nodig had. Eigenlijk had ik vooral meer duidelijkheid nodig.
- 03
Wat er in mijn hoofd gebeurt tussen “ik kan vanavond toch niet” en “hij wil mij niet meer”.
- 04
Ik schrijf het bericht nog. Ik stuur het alleen niet meer meteen.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn RSD. Maar ik heb geen relatie in mijn eentje.
Een van de grootste lessen voor mij is dat beide waar kunnen zijn. Ik moet leren wat ik met mijn reactie doe. Mijn partner hoeft mijn emoties niet voor mij op te lossen. En tegelijkertijd kan de manier waarop we met elkaar communiceren een gigantisch verschil maken.
- Ruimte aankondigen in plaats van verdwijnen.
- Duidelijk zijn wanneer plannen veranderen.
- Niet verwachten dat de ander wel zal raden wat je bedoelt.
- Kleine signalen die zeggen: we zijn oké.
Ik dacht lang dat ik vooral méér reassurance nodig had. Ik begin steeds meer te merken dat iets anders mij dikwijls rustiger maakt:
voorspelbaarheid.
Daar wil ik hier óók eerlijk over praten. Over wat ik leer. Wat mijn partner leert. Waar we elkaar totaal niet begrijpen. En wat verrassend veel verschil maakt wanneer we dat uiteindelijk wel doen.
Ik heb dit trouwens absoluut nog niet allemaal gefixt.
Ik deel het terwijl ik het zelf leef. De goede inzichten. De slechte momenten. De “thank FUCK dat ik dat bericht niet gestuurd heb”-momenten. De momenten waarop ik het wél stuur.
Wat mij helpt. Wat totaal niet helpt. En alles wat ik wou dat ik jaren geleden al begreep over mijn eigen brein in relaties.
@rsdmetsofie
Volg mee op Instagram →Ik heb het niet gestuurd.
een kleine overwinning
Vier uur stilte = 20 scenario's in mijn hoofd.
hoe RSD er bij mij uitziet
Wat mijn brein zegt vs. wat er echt gebeurde.
swipe →
One last thing
Je gevoel is echt.
Je hoeft jezelf niet wijs te maken dat het dat niet is. Je hoeft alleen niet iedere gedachte die tijdens de hardste minuten langskomt onmiddellijk om te zetten in een beslissing.
What you feel is real
Sofie
RSD-piek? de RSD Emergency Kit komt eraan.